ژیوا

وقتی کسی را کشف میکنی گویی از درون خودت را لمس میکنی؛ وقتی کسی را به اندیشه ات راه میدهی گویی خودت را اندیشیده ای؛ بی هیچ تفاوت و با همه شباهت ها آرام میگیری و نظاره گر میشوی که این است تمام دیواری که آدم ها به دور خود کشیده اند!

دیوار را دیدی و قدمی فراتر گذاشتی، دردها را نظاره گر بودی، رنج ها و پیچ و تاب آوردن در زندان خود را تماشا کرده ای و دیگر هیچ!

به راستی دیگر هیچ؟دیگر چه مانده که از دیده پنهان باشد؟ آدمها همه مثل همند شبیه به هم و شبیه به تو و تو مشابه آنها....

دیگر چه مانده؟

مانده؛ تمامِ فضولات و دردها را که کنار بزنی آدمی میبینی گوشه گیر، منزوی و در فکر رفته و به دنبال چاره، چاره برای انسان شدن، واقعی شدن، در پی آدمی شدن...

در پی معصومیتِ سالها فراموش شده اش...