ژیوا

هنوز خودم نتونستم این حجم از انسان کُشی توو (جهان) و اطرافم هضم کنم هنوز باورش برام سنگینه ولی هیچی نمیبینم فیلما رو نمیبینم نشر نمیدم و هرچند یبار اشک و بغض توو چشمام و گلوم انقد پُر میشه که میخوام خفه شم. هیچکس دلداری نمیدم به هیچکس امید نمیدم به هیچکس ناامیدی نمیدم باکسی حرف نمیزنم و اگه حرف بزنم فقط تف و لعنت و فحشِ.....

فقط یه صدا توو سرم میپیچه! پس این همه آدم پَرپَر شدن؛ چی میشن!؟

دیروز با گریه بهش گفتم تو میدونی موضع منو تو میدونی من از تمام حکومت ها بیزارم تو میدونی من میدونم دشمن، دشمنِ و ماهیتش عوض نمیشه ولی من دلم میخواد دشمن بزنه و تموم شه اصن بدتر شه ولی یه چیزی بشه بشه این همه جوون و آدم رفتن مردن ....

بعدم با دردش که چندین برابر من بود گفت: تو میدونی مردم تنهان هیچکس نداریم.....