ژیوا

من از رفتن،تنها ماندن،نبودن،بی کَسی نمیترسم .

هر کداممان در زندگی ، یک "عزیز" از دست داده ایم !

ناگزیر است ...

تَرسِ من از هم گُسَستنِ فلسفه ی عشق است ...

تنها ماندن عشق است غریبی عشق است در دست مُشتی آشِغ نَما !

حالا میخواهی بروی ؟! برو رفتنیِ ناگزیرِ من ...

امروز عمیقا به اینکه هرکسی توی خونه ش، توی وجودش، توی خودش یا حتی درون خودش یه برکت داره؛ فکر میکردم. از واکسن حرف نمیزنم از نور حرف میزنم از وجود یه نفر واقعی از نور امید از تنها کسی که اگه هست برکتِ اگه نیست کمِ خالی، خلأ. سیاه چالی که تا ابد پُر نمیشه..

برکتِ زندگیت از بین نره... 🪷